...

 باز هم حافظ مي خوانم ..

باز هم همدم شبهاي من اوست .همدم تاريکي هاي تنهاي من
هر چند که هر گاه ديوانش را باز مي کنم بوي تو اتاق را پر ميکندو اشک هاي من تا ساعت ها بند نمي آيد...

هاتفی از گوشه ی میخانه دوش

گفت :ببخشند گنه،می بنوش

لطف الهی بکند کار خویش

مژده ی رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر

تا می لعل آوردش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند

هر قدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست

نکته ی سربسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه ی گیسوی یار

روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب

با کرم پادشه عیب پوش

داور دین شاه شجاع آنکه کرد

روح قدس حلقه ی امرش بگوش

ای ملک العرش،مرادش بده

وز خطر چشم بدش دارگوش...