ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می​رود

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می​رود

من مانده​ام مهجور از او بيچاره و رنجور از او

گويی که نيشی دور از او در استخوانم می​رود

گفتم به نيرنگ و فسون پنهان کنم ريش درون 

پنهان نمی ​ماند که خون بر آستانم می​رود

محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گويی روانم می​رود

او می​رود دامن کشان من زهر تنهايي چشان

ديگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می​رود

برگشت يار سرکشم بگذاشت عيش ناخوشم

چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می​رود

با آن همه بيداد او وين عهد بی ​بنياد او

در سينه دارم ياد او يا بر زبانم می​رود

بازآی و بر چشمم نشين ای دلستان نازنين

کآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم می​رود

شب تا سحر می ​نغنوم و اندرز کس می ​نشنوم

وين ره نه قاصد می​روم کز کف عنانم می​رود

گفتم بگريم تا ابل چون خر فروماند به گل

وين نيز نتوانم که دل با کاروانم می​رود

صبر از وصال يار من برگشتن از دلدار من

گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می​رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن ديدم که جانم می​رود

سعدی فغان از دست ما لايق نبود ای بی​وفا

طاقت نميارم جفا کار از فغانم می​رود