آسمان تنهاست ...تهی ...

تهی تر از هر شب دیگر ..

ماه با آسمان قهر است ...

برگرد ماه من...چرا که بخشنده تویی نه آسمان....

تویی که شبانگاهان تا صبح خواب به چشمت نمی آید ...

مبادا..

مبادا رهگذری راه را گم کند ..

تویی که لکه های سیاه بدنت را

که حاصل آزار  های ماست پنهان میکنی ..

و فقط روشنی ات را نمودار می سازی..

پس باری بیا ...نرو..

اگر میبینی آسمان را خواستارند به خاطر خودش نیست.

به خاطر توست ...

تو شیشه ی عمر آسمانی ...

پس بمان...

چه بگویم که نروی...

چه بگویم که ببخشی...

چه بگویم ....       تو بگو...

ماه من!!

آسمان در حسرت ماه تاب نمی آورد ...

این شبهای تار بدون تو سپری نمی شود

گریه های آسمان امان زمین را بریده...

ماه من !!

بمان...

اگر بروی صدای گریه های آسمان

عرش کبریایی خدارا می لرزاند ....

پس به خاطر خدا بمان ...

بمان ....!!!

نوشته شده توسط پریا در پنجشنبه بیست و سوم خرداد 1387 | موضوع: