تنها باز مانده از یک کشتی شکسته به جزیره ی کوچک

و خالی از سکنه ای افتاد .

او با دلی لرزان دعا کردکه خدایش نجاتش دهد.

روز ها به افق نگاه می کرد بلکه کسی رابرای

کمک بیابد .ولی...کسی نمی آمد.

سرنجام خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته

پاره های کشتی کلبه ای بسازد تا خود را از

عوامل زیان بار محافظت کندو دارایی اندکش

 را در آن نگه دارد.

اما...

روزی که برای جستجوی غذا بیرون رفته بود

به هنگام برگشت دید که کلبه اش در حال

سوختن است و دودی از آن به آسمان می رود...

متاسفانه بدترین اتفاق ممکن افتاده و همه چیز

از دست رفته بود...

تز شدت خشم و اندوه در جا خشکش زد..

و فریاد بر آورد :

خدایا چه طور راضی شدی با من چنین کاری کنی؟؟؟!!!

صبح روز بعد با صدای بوق کشتی ای

که به ساحل نزدیک میشد از خواب پرید.

کشتی ای آمده بود تا جانش را نجات دهد.

وقتی از نجات دهنده گان پرسید شماها از

کجا فهمیدید که من درین جا هستم ..

آنها جواب دادند: با توجه به

علائمی که با دود میدادی متوجه شدیم....!!!!

                  *وقتی اوضاع خراب می شود نا امید شدن آسان است *

                  *ولی ما نباید دلمان را ببازیم .چون حتی در میان درد و *

                  *رنج دست خدا در کار و زندگی مان است...               *

تقریبا همه ی ما این داستان هارو قبول می کنیم ..

همیشه میگن بعد از یک دوره صاعقه و باران های سیل آسا همیشه هوای مطلوب

و اوضاع آرامی در انتظار ماست.ولی...

هیچ وقت به این نکته توجه نمی کنند که گاهی این صاعقه و باران های سیل آسا

ضربات جبران ناپذیری را وارد می کنند که هرگز برگشت پذیر نیست و در همان شرایط

مطلوب زخمی کهنه بر قلب ما وجود دارد...زخمی که تا ابد التیام نمی یابد ....

                                         حالمان بد نیست کم غم می خوریم

                                          کم که نه..!!هر روز کم کم می خوریم

                                          آب می خواهم سرابم می دهند

                                         عشق می خواهم عذابم می دهند

                                         خود نمی دانم کجا رفتم به خواب؟؟!!

                                         از چه بیدارم نکردی؟آفتاب!!!!

                                        خنجری بر قلب بیمارم زدند

                                          بی گناهی بودم و دارم زدند

                                             ...

                                          عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

                                           تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

                                         عشق اگر این است مرتد می شوم

                                        خوب اگر اینست من بد می شوم

                                         بس کن ای دل نا به سامانی بس است

                                          کافرم!!!دیگر مسلمانی بس است

                                          ....

                                         "  ما زیاران چشم یاری داشتیم

                                           خود غلط بود آنچه می پنداشتیم !!!!  "

نوشته شده توسط پریا در چهارشنبه پنجم تیر 1387 | موضوع: